Σάββατο, 23 Οκτωβρίου, 2021
Αρχική Νέα Η « Μεγάλη Εβδομάδα, μέσα από ένα ραγισμένο κόκκινο αυγό »

Η « Μεγάλη Εβδομάδα, μέσα από ένα ραγισμένο κόκκινο αυγό »

Σήμερα, και όλη την Μεγάλη Εβδομάδα, η σκέψη μας γίνεται πιο έντονη, ουσιαστική. Αναρωτιόμαστε μέσα από βιώματα και πνευματικές εμπειρίες πόσο κοντά είμαστε στα Πάθη του Χριστού , πόσο έτοιμοι είμαστε να ερμηνεύσουμε τον δρόμο από τον θάνατο στην ζωή, να γιορτάσουμε την Ανάσταση του Κυρίου!

Με αφορμή το υπέροχο βιβλίο για παιδιά, της Εύης Τσιτιρίδου Χριστοφορίδου, Εκδόσεις Σα’ί’τη   « Το αυγό που ράγισε » αναζητούμε την δική μας παιδική εικόνα , μεταβαίνουμε στο σήμερα ως ενήλικες, μεσήλικες ή ηλικιωμένοι για να νιώσουμε όχι άνθρωποι αλλά συνάνθρωποι.

Η ιστορία του κόκκινου αυγού που ράγισε δεν διαφέρει σε τίποτα από ενός ανθρώπου με διαφορετικότητα ή αδυναμία , από λάθος, ή αδικία .

Λίγα λόγια της Ιστορίας του ραγισμένου αυγού

« Είναι Μεγάλη Πέμπτη και η γιαγιά Ναυσικά βάφει τα κόκκινα αυγά ως είθισται. Όμως, ένα αυγουλάκι με πιο αδύναμο τσόφλι ραγίζει κατά τη διάρκεια του βρασίματος μέσα στην τσίγκινη κατσαρόλα της γιαγιάς! Τα υπόλοιπα γερά αυγά αρχίζουν να το κοροϊδεύουν. Ο μικρός Νικηφόρος, βοηθάει τη γιαγιά στο γυάλισμα των αυγών και πέφτει επάνω στο ραγισμένο αυγό. Ξέρει πως νιώθει τώρα εκείνο και γεμάτος ενθουσιασμό κατεβάζει το κουτί με τα χρώματα και τα πινέλα.! Είναι πρόθυμος να κάνει το ραγισμένο αυγό να νιώσει καλύτερα. Συνδυάζοντας τις εικόνες και τις παραστάσεις που έχει στο μυαλό του από το Αρχαιολογικό Μουσείο και τα πήλινα αγγεία ζωγραφισμένα με μελανόμορφο και ερυθρόμορφο ρυθμό αποφασίζει να το διακοσμήσει. Τα υπόλοιπα γυαλισμένα αυγά γεμάτα αυτοκόλλητα από το super market κοιτούν με ανυπομονησία να τελειώσει το μικρό αγόρι.

Ο μικρός Νικηφόρος με την τόσο υπέροχη και γλυκιά του πράξη μας, δείχνει πως έτσι πρέπει να συμπεριφερόμαστε. Δυστυχώς, δεν είναι λίγες οι φορές που παιδιά έχουν βρεθεί σε μειονεκτική θέση. Δεν είναι λίγες οι φορές που παιδιά αισθάνονται κατώτερα δίπλα σε άλλα πιο δυνατά παιδιά ή πιο θαρραλέα. Ο Νικηφόρος έδειξε ακριβώς τον τρόπο. Ο μόνος τρόπος είναι αυτός. Ο τρόπος της υποστήριξης, της βοήθειας και της αγάπης »

Επεκτείνοντας την όμορφη ιστορία , ως μια μικρογραφία του Κοινωνικού ιστού της ζωής μας , έρχεται στο νου μας κάθε ραγισμένο κόκκινο αυγό που προέκυψε .

Χαρτογραφούμε αρχίζοντας από την βαθύτερη εκδοχή του εαυτού μας , ως οι εγωκεντρικοί που γίναμε εκούσια ή ακούσια, οι άνθρωποι που ξεχάσαμε, όταν το αντιληφθήκαμε, να πετάξουμε τον καθρέπτη του εγώ μας στο καλάθι, και να αφουγκραστούμε …

Κάθε ραγισμένο συνάνθρωπο . Γιατί η διαφορετικότητα μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή. Όλα τα  «έχω μας» που χάσαμε, όλα τα «είναι μας» που έγιναν ενέργεια, πράξη, βοήθεια, στήριξη με ανιδιοτέλεια, χωρίς ονοματεπώνυμο. Όταν μονάδες αυτού του κόσμου, είδαμε μέσα από πολλά σταυροδρόμια, τον μονόδρομο της ενότητας μέσα από την αγάπη.

Όταν …

Νιώσαμε ευγνώμονες, που υπάρχουμε, και έχουμε την ευκαιρία να πράξουμε.

Αισθανθήκαμε ευτυχισμένοι, γιατί μπορούμε ακόμα να σφίξουμε ένα χέρι που έμεινε άδειο από ψωμί και  καρδιά.

Όταν προσευχηθήκαμε για κάποιον  άγνωστο, όταν πιστέψαμε στον Θεό, όχι από ανάγκη αλλά από την ενσυναίσθηση της ταπείνωσης, κατανοώντας την Σταύρωση του Χριστού  ως και τη δική μας λύτρωση . Απαλλαγμένοι από τα βαρίδια της ψυχής μας , ίσως το φως της λαμπάδας μας το βράδυ της Ανάστασης φτάσει και στο δικό μας σπίτι.

Γιατί πάντα θα υπάρχει ένα ραγισμένο κόκκινο αυγό.

Μια ραγισμένη καρδιά αδύναμου συνανθρώπου μας.

Μια ραγισμένη αξιοπρέπεια , μια ραγισμένη από μίσος ψυχή.

Ραγισμένες μνήμες, Ραγισμένες συνειδήσεις, αξίες και ιδανικά

Μια ραγισμένη πατρίδα. Ένας ολόκληρος κόσμος ραγισμένος περιμένοντας εσένα, εμένα, όχι να θεραπεύσουμε αλλά να προνοήσουμε για το αύριο που έρχεται.

Η ευθύνη δεν έχει όρια όπως και η αγάπη !

Ας μην περιμένουμε βραβεία για να πράξουμε τα αυτονόητα.

Ίσως αξίζει να αναφέρουμε  παράδειγμα  της « Μητέρας Τερέζας » κι ας μην γνωρίζουμε τα πάντα για την δράση της . Γράφει :

«Λόγω αίματος είμαι από την Αλβανία. Λόγω ιθαγένειας, είμαι Ινδή. Λόγω πίστης είμαι καθολική καλόγρια. Από το κάλεσμα μου, ανήκω στον κόσμο. Από την καρδιά μου, ανήκω ολόκληρη στην καρδιά του Ιησού». Αυτά ήταν λόγια της Agnes Gonxha Bojaxhiu όπως ήταν το πραγματικό της όνομα.

Τα λόγια και τα έργα της είχαν τεράστια επίδραση σε όλο τον κόσμο. Κάποια μάλιστα από τα σοφά λόγια της, κατάφεραν να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης χιλιάδων ανθρώπων.

(Για τη δράση της έλαβε πολλές διακρίσεις, μεταξύ αυτών και το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης του 1979 «σε αναγνώριση της βοήθειας που προσέφερε στους δυστυχισμένους ανθρώπους … τα παιδιά και τους πρόσφυγες … για τους οποίους εργάστηκε ανιδιοτελώς τόσο πολλά χρόνια»)

Ο δρόμος για την Ανάσταση θέλει πολύ δουλειά …

 Καλό Πάσχα σε όλους σας !        

 

Peakupnews

Agathi Revithi

 

- Advertisment -

Most Popular