Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου, 2021
Αρχική Πολιτισμός Ελένη Σεμερτζίδου «Η πολυβραβευμένη Δρ. Λογοτεχνίας - συγγραφέας από την Θεσσαλονίκη, μας...

Ελένη Σεμερτζίδου «Η πολυβραβευμένη Δρ. Λογοτεχνίας – συγγραφέας από την Θεσσαλονίκη, μας παρουσιάζει το Θέσφατο λογοτεχνικό της έργο»

Με ιδιαίτερη τιμή και χαρά, καλωσορίζουμε την σημερινή καλεσμένη μας,  η οποία έρχεται από την Θεσσαλονίκη και μοιράζεται με τους αναγνώστες μας, όλες εκείνες τις ποιοτικές, διεισδυτικές και μελετημένες  λογοτεχνικές  δημιουργίες, πολλές εξ’ αυτών δε, συναντούν τον φιλοσοφικό στοχασμό. Η ΕΛΕΝΗ ΣΕΜΕΡΤΖΙΔΟΥ, είναι μια πολυτάλαντη προσωπικότητα που αποδεικνύει, πώς η σκέψη ενός αληθινά σκεπτόμενου ανθρώπου μπορεί να γεφυρώσει κόσμους από διάσπαρτες αντιλήψεις και τότε  το εύλογο ερώτημα: «Να χάθηκαν όλα; Ή, μήπως, ακόμη υπάρχει ελπίδα;».( Από την κριτική της Kathy Kotz στο μυθιστόρημα ‘’ Χαμένη Ατλαντίδα ‘’ της συγγραφέως  ΕΛΕΝΗΣ ΣΕΜΕΡΤΖΙΔΟΥ στο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΦΟΡΟΥΜ ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ ) …μας προβληματίζει θετικά

Πάμε να την γνωρίσουμε

Η Ελένη Σεμερτζίδου γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1976

Εργάζεται στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης «ΑΧΕΠΑ», Ιατρική Βιβλιοθήκη. Η Εκπαίδευση της αποτελεί ένα πολυδιάστατο εύρος γνώσεων που καταλήγουν στην πτυχιακή αρίστευση. Ενδεικτικά :

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

2006: Διδάκτωρ του Τμήματος Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης & Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου Κέρκυρας. Θέμα διδακτορικής διατριβής: «Η Λογοτεχνική Μορφή και ο Ρόλος του Εφημέριου, στο Έργο του Γάλλου Συγγραφέα, Ζώρζ Μπερνανός     (1888-1948)». Βαθμός Διδακτορικού Διπλώματος: Άριστα.

1999 – 2001: Πτυχίο Αρχειονομίας – Βιβλιοθηκονομίας του Τμήματος Αρχειονομίας – Βιβλιοθηκονομίας του Ιονίου Πανεπιστημίου Κέρκυρας. Βαθμός Πτυχίου: Επτά και εννέα δέκατα (Επτά και εννέα δέκατα (7 9/10))

1994 – 1998: Πτυχίο Βιβλιοθηκονομίας της Σχολής Διοίκησης και Οικονομίας του Ανώτατου Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Θεσσαλονίκης (Α.Τ.Ε.Ι.Θ.) 1997 – 1998:            Πιστοποιητικό Σπουδών Παρακολούθησης Τμήματος Χειριστών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών – Γενικής Κατεύθυνσης, στο Εκπαιδευτικό Κέντρο Υπολογιστών & Πληροφορικής Θεσσαλονίκης, LCPC

1991-1994:    Λύκειο Μαλακοπής, Θεσσαλονίκη.

  • Τακτικό μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος (ΕΛΒΕ), από τις 16-10-2008 – .
  • Μέλος της ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, από τις 22-06-2009 –
  • Μέλος του Διεθνή Μη Κερδοσκοπικού Οργανισμού για την Ανάπτυξη του Πνεύματος και της Τέχνης «ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ», από τις 06-12-2010 – .
  • 2003-2005: Οργάνωση και Συμμετοχή σε Ομάδα Λογοτεχνίας Παιδιών, σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολόγων του Πανεπιστημιακού Γενικού  Νοσοκομείου  Λάρισας.

ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ

Χαμένη Ατλαντίδα: μυθιστόρημα, Θεσσαλονίκη, ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, 2020

Η ΑΝΑΜΟΝΗ: Ποιητική συλλογή, Θεσσαλονίκη, ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, 2021

Ερημία: μυθιστόρημα, Θεσσαλονίκη, Μαυρογένης ΑΕ, 2020

ΣΕΛΗΝΗ-ΕΚΑΤΗ-ΑΡΤΕΜΙΣ: μυθιστόρημα, Θεσσαλονίκη, Μαυρογένης ΑΕ, 2019

Ουδείς αναντικατάστατος: μυθιστόρημα, Θεσσαλονίκη, Μαυρογένης ΑΕ, 2019.

Αναζητώντας την ελεύθερη αναζήτηση: μυθιστόρημα, Θεσσαλονίκη, Μαυρογένης ΑΕ, 2019.

Άγρια Ανεμώνη: Ποιητική συλλογή, Θεσσαλονίκη, 2019.

 

 

 

     

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ

http://www.etp.gr/etp/images/M_images/to%20fantasma%20tou%20petrinou%20farou.pdf

  • «Ο ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΟΣ»

http://www.etp.gr/etp/images/rodostauros.pdf

  • «ΕΝΤΑΥΘΑ»

http://www.etp.gr/etp/images/entaftha.doc

  • «ΣΤΑΘΜΟΣ, ΄΄Η ΕΛΠΙΔΑ΄΄»

http://www.etp.gr/etp/images/pdf/ELPIDA%202.pdf

ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

  1. 11/03/2011

Τεχνική Σχολή Πάφου

Σαν παλιά φυσαρμόνικα

Ελένης Σεμερτζίδου

Μαρκίδειο Θέατρο Πάφου

  1. 18/03/2011

Περιφερειακό Γυμνάσιο Ξυλοτύμπου

Τα λέμε αύριο, Ελένης Σεμερτζίδου

Αίθουσα Πολιτιστικών Εκδηλώσεων Δάσους Άχνας

  1. 30/08/2011   «Charisma Theatre»

Τα λέμε αύριο, Ελένης Σεμερτζίδου

7ο Ερασιτεχνικό Φεστιβάλ Θεάτρου Λυμπίων 2011, Δημοτικό Θέατρο Λάρνακας

  1. 04/11/2011   «Charisma Theatre»

Τα λέμε αύριο, Ελένης Σεμερτζίδου

7ο Ερασιτεχνικό Φεστιβάλ Θεάτρου Λυμπίων 2011, Δημοτικό Θέατρο Λάρνακας

  1. 03/12/2011   «Charisma Theatre»

Τα λέμε αύριο, Ελένης Σεμερτζίδου

Θέατρο Καλλιθέας Λάρνακας

  1. 05/12/2011   «Charisma Theatre»

Τα λέμε αύριο, Ελένης Σεμερτζίδου

Δημοτικό Θέατρο Λατσιών Λευκωσίας

  1.   10/06/2012   «ΠειραμαΤ.Ε.Ι.κή σκηνή Σερρών»

Η μαμά μας … Το θηλυκό, Ελένης Σεμερτζίδου

Διεθνής Πανεπιστημιάδα Θεάτρου, Δηπεθέ Σερρών

  1. 15/02/2013 έως 17/02/2013   «Θεατρική Ομάδα ΕΠΙΒΑΤΙΔΕΣ ΣΚΙΕΣ»

Στο στόχαστρο, Ελένης Σεμερτζίδου

Πνευματικό Κέντρο Νέας Κίου

  1. 18/12/2013 «3ο Σύστημα Προσκόπων Τρίπολης»

Τα λέμε αύριο, Ελένης Σεμερτζίδου

Πνευματικό Κέντρο Δήμου Τρίπολης

  1. 11/05/2013 έως και 12/05/2013 «ΔΗΠΕΘΕ ΚΡΗΤΗΣ – ΠΑΙΔΙΚΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΔΗΜΟΥ ΧΑΝΙΩΝ»

΄΄Στιγμές΄΄ (μονόλογοι και αποσπάσματα από θεατρικά έργα: «Η πρόβα» από το έργο της Ελένης Σεμερτζίδου ΄΄Η παράσταση΄΄ και «Στο παλαιοβιβλιοπωλείο» από το έργο της Ελένης Σεμερτζίδου ΄΄Σαν παλιά φυσαρμόνικα΄΄) Θέατρο ΄΄Δημήτρης Βλησίδης΄΄

  1. 29/06/2014 «Γ΄ Γυμνάσιο Πρίνου»

Τα λέμε αύριο, Ελένης Σεμερτζίδου

Ανοιχτό Αμφιθέατρο του Μικρού Καζαβητίου

  1. 19/08/2014

Τα λέμε αύριο, Ελένης Σεμερτζίδου

Η Θεατρική Ομάδα του Πολιτιστικού και Εξωραϊστικού Συλλόγου Αγίας Βαρβάρας

Προαύλιος χώρος Γυμνασίου Αγίας Βαρβάρας Ηρακλείου Κρήτης

  1. 04/09/2014

Τα λέμε αύριο, Ελένης Σεμερτζίδου

Η Θεατρική Ομάδα του Πολιτιστικού και Εξωραϊστικού Συλλόγου Αγίας Βαρβάρας

Προαύλιος χώρος Δημοτικού Σχολείου Αγίων Δέκα

  1. 11/04/2016

Τα λέμε αύριο, Ελένης Σεμερτζίδου

Β΄ Τεχνική Σχολή Λεμεσού «Γρηγόρης Αυξεντίου»

Αίθουσα θεάτρου Α΄ Τεχνικής Σχολής Λεμεσού

  1. 07/04/2016

Τα λέμε αύριο, Ελένης Σεμερτζίδου

Γυμνάσιο Έγκωμης «Κυριάκος Νεοκλέους»

Αμφιθέατρο Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου

  1. 05/04/2017

Τα λέμε αύριο, Ελένης Σεμερτζίδου

Γυμνάσιο Παλουριώτισσας

Οίκημα Παγκύπριας Εργατικής Ομοσπονδίας (ΠΕΟ)

Λευκωσία, Κύπρου

  1. 20/06/2017

Η μαμά μας, το θηλυκό, Ελένης Σεμερτζίδου

Θεατρική Ομάδα 6ου Λυκείου Λάρισας

Αμφιθέατρο 6ου Λυκείου Λάρισας, Λάρισα

  1. Από 23/07/2017 έως 30-07-2017

Τα λέμε αύριο, Ελένης Σεμερτζίδου

Αθλητικός Εκπολιτιστικός Σύλλογος Μακαρέας Άγρας Λέσβου

Πνευματικό Κέντρο Άγρας

  1. Από 05/08/2017 έως 12-08-2017

Τα λέμε αύριο, Ελένης Σεμερτζίδου

Αθλητικός Εκπολιτιστικός Σύλλογος Μακαρέας Άγρας Λέσβου

Πολιτιστικό Κέντρο Άγρας

  1. Από 07/12/2018 έως 08/12/2018

΄΄Τα Μυστικά της Πανσελήνου΄΄, βασισμένο στο βιβλίο της Βίκυς Κατράνα, διασκευή Ελένης Σεμερτζίδου

Αίθουσα Θεάτρου Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.

  1. Από 25/01/2019 έως 27/01/2019

Τα λέμε αύριο, Ελένης Σεμερτζίδου

Σύλλογος Αναπήρων και Παραπληγικών «Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ»

Κουφάλια, «Χατζάκειο» ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ.

  1. Από 07/03/2020 έως 08/03/2020

Θυροξίνη, Ελένης Σεμερτζίδου

Η θεατρική ομάδα  «Βροντίδες»

Αψάλα, «ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΨΑΛΟΥ

ΜΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ

  • «ΑΝΕΜΩΝΕΣ» (Σεμερτζίδου, Ε. Άγρια Ανεμώνη: Ποιητική συλλογή, Θεσσαλονίκη, 2019)
  • «Σ’ ΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΟ» (Σεμερτζίδου, Ε. Άγρια Ανεμώνη: Ποιητική συλλογή, Θεσσαλονίκη, 2019)
  • «ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΣΟΥ» (Σεμερτζίδου, Ε. Η ΑΝΑΜΟΝΗ: Ποιητική συλλογή, Θεσσαλονίκη, 2021)
  • «ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ» (Σεμερτζίδου, Ε. Η ΑΝΑΜΟΝΗ: Ποιητική συλλογή, Θεσσαλονίκη, 2021)

 

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ:

 

Τα Μυστικά της Πανσελήνου της Βίκυς Κατράνα (Cafe Bistro Domenico, 26 Φεβρουαρίου 2015. Ομιλητές: Άννα Φαχαντίδου, Ιατρός-συγγραφέας, πρόεδρος Ε.Λ.Β.Ε., Δρ. Ανδρέας Λίτος, Ιατρός –ποιητής, Γεωργία Γοργώ Αλεξίου, συγγραφέας γ.γ. Ε.Λ.Β.Ε., Σεμερτζίδου Ελένη, συγγραφέας, Δρ. Λογοτεχνίας)

«Άγρια Ανεμώνη», Ποιητική Συλλογή της Ελένης Σεμερτζίδου (Café ΘΕΑΤΡΟ του Βασιλικού Θεάτρου, 18 Απριλίου 2019. Ομιλητές: Βαλεντίνη Καμπατζά, Αν. Καθηγήτρια Βιβλιοθηκονομίας του Α.Τ.Ε.Ι.Θ., Βίκυ Κατράνα, Συγγραφέας-Δημοσιογράφος Πολιτισμού, Βαλεντίνη Παπαγεωργίου, Τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Βιβλιοθηκονόμων Βορείου Ελλάδος, Χαράλαμπος Τσολάκης, Τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Βιβλιοθηκονόμων Βορείου Ελλάδος, Θεόδωρος Σαντάς, Συγγραφέας-Εκπαιδευτικός.

«Αναζητώντας την ελεύθερη αναζήτηση», Μυθιστόρημα της Ελένης Σεμερτζίδου (Δημοτική Περιφερειακή Βιβλιοθήκη Άνω Τούμπας, 21 Νοεμβρίου 2019. Ομιλητές: Χαράλαμπος Τσολάκης, Τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Βιβλιοθηκονόμων Βορείου Ελλάδος, Χρήστος Παπακωνσταντίνου, Ομ. Καθηγητής Καρδιοχειρουργικής ΑΠΘ – Νομικός, Βαλεντίνη Παπαγεωργίου, Τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Βιβλιοθηκονόμων Βορείου Ελλάδος, Αναστασία Μπάγκαλα, Δρ. Θεολογίας – Υπεύθυνη των Νοσηλευτικών Ειδικοτήτων του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης ΑΧΕΠΑ, Γρηγόριος Δήμας, Νεφρολόγος – Πανεπιστημιακός δάσκαλος ΑΠΘ.

 

Αρθρογραφεί σε λογοτεχνικά και επιστημονικά περιοδικά, στην Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ , καθώς και στο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΦΟΡΟΥΜ ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ

 

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ – ΒΡΑΒΕΙΑ

2020:  Βραβείο ΄΄ΣΑΠΦΩ΄΄: Θ΄ Παγκόσμιος Ποιητικός Διαγωνισμός, με θέμα: «Ελληνισμός- Ορθοδοξία – Αμφικτυονίες στη διαχρονία»: Αμφικτυονία Ελληνισμού: Θεσσαλονίκη, Μάιος 2020.
2019:  Βραβείο Πρωτοτυπίας: Η΄ Παγκόσμιος Ποιητικός Διαγωνισμός, με θέμα: «Ο κόσμος μας στη θεωρία του χρόνου (παρελθόν -παρόν – μέλλον)»: Αμφικτυονία Ελληνισμού: Θεσσαλονίκη, Μάιος 2019.
2018:  3ο Βραβείο: Ζ΄ Παγκόσμιος Ποιητικός Διαγωνισμός, με θέμα: «Ο απανταχού Ελληνισμός και οι διαχρονικές του αξίες»: Αμφικτυονία Ελληνισμού: Θεσσαλονίκη, Ιούλιος 2018.
2017:  3ο Βραβείο: Στ΄ Παγκόσμιος Ποιητικός Διαγωνισμός: Αμφικτυονία Ελληνισμού: 26-06-2017.
2016:  3ο Βραβείο: Γυμνάσιο Έγκωμης «Κυριάκος Νεοκλέους»: Ελένης Σεμερτζίδου Θεατρικό έργο, ΄΄Τα Λέμε…Αύριο!΄΄: Περιφέρεια Λευκωσίας: 27οι Παγκύπριοι Σχολικοί Αγώνες Θεάτρου: Από 01-03-2016 έως 15-04-2016.

2010:  Απονομή Α΄ Βραβείου Θεατρικού Έργου στον 26ο Διαγωνισμό Λόγου και Τέχνης «ΤΑ ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2010» του Διεθνούς Πολιτιστικού Οργανισμού «Το Καφενείο των Ιδεών», υπό την αιγίδα του Δήμου Σαλαμίνας.

2010:  Απονομή Α΄ Επαίνου στον Διαγωνισμό Ποίησης της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδας, με θέμα: «Ο κόσμος των άστρων» (17 Φεβρουαρίου 2010).

2009:  Απονομή Τιμητικής Διάκρισης στον Διαγωνισμό Ποίησης της Αμφικτυονίας Ελληνισμού, με θέμα: «Αμφικτυονίες – Ολυμπιακή ιδέα, δύο πανάρχαιοι διαχρονικοί θεσμοί» (4 Δεκεμβρίου 2009, Α΄ Παγκόσμιο Συνέδριο των Αμφικτυόνων).

2006:  Απονομή βραβείου στον Μεγάλο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της εφημερίδας Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ σε συνεργασία με τον Εκδοτικό Οίκο ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ (22 Ιουλίου 2006, με το μυθιστόρημα: «ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΧΑΡΑΜΑ»).

2006:  Απονομή βραβείου στον Μεγάλο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της εφημερίδας Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ σε συνεργασία με τον Εκδοτικό Οίκο ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ (23 Ιουλίου 2006, με το μυθιστόρημα: «ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ»).

2000:  Απονομή βραβείου για τη διάκριση στις σπουδές κατά το ακαδημαϊκό

έτος 1997 – 1998  (Γ΄ έτος) φοιτήσεως στο Τμήμα Βιβλιοθηκονομίας

του Τ.Ε.Ι. Θεσσαλονίκης.

1998:  Απονομή βραβείου για τη διάκριση στις σπουδές κατά το ακαδημαϊκό

έτος 1995 – 1996 (Β΄ έτος) φοιτήσεως στο Τμήμα Βιβλιοθηκονομίας

του  Α.Τ.Ε.Ι.  Θεσσαλονίκης.

1994 – 1998: Διατήρηση της υποτροφίας (Ι.Κ.Υ.) κατά την διάρκεια και των

τεσσάρων ετών στο Τμήμα Βιβλιοθηκονομίας του Α.Τ.Ε.Ι.Θ.

1994:  Υποτροφία εισαγωγής (Ι.Κ.Υ.), από Πανελλαδικές εξετάσεις, στο

Τμήμα  Βιβλιοθηκονομίας του Τ.Ε.Ι. Θεσσαλονίκης.

1988 – 1994: Αριστεία και Βραβεία Προόδου καθ’ όλη τη διάρκεια των μαθητικών  σπουδών (Γυμνάσιο / Λύκειο).

1988 – 1991: Απονομή βραβείων για τις άριστες επιδόσεις στην κιθάρα.

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ …

 Ουδείς Αναντικατάστατος

 

Και τι δεν θα ‘δινε ο Πωλ Ρεϊνώ να ήταν αυτός τόσο διαφορετικός από όλους τους άλλους που πέρασαν και ξεναγήθηκαν στην αίθουσα με τους πίνακες του Μανέ! Δεν είχε γεννηθεί σε μεγαλοαστική οικογένεια που χαιρόταν τις ανέσεις και την κοινωνική καταξίωση. Ο πατέρας του μπορεί να ήταν δικαστής και η μητέρα του κόρη διπλωμάτη, αλλά δεν απέκτησαν ποτέ γούστο, τρόπους και τον αέρα που κάνει έναν άνθρωπο να είναι και να φαίνεται σαν μεγάλος καλλιτέχνης. Ίσως, αυτός να ήταν και ο λόγος που ο ίδιος δεν είχε την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται κανείς για να «διαφέρει» από όλους τους άλλους, μέσα σε μία αίθουσα τέχνης, σαν κι αυτή με τα έργα του Μανέ…. Με την τέχνη είχε έρθει σε επαφή από νωρίς, χάρη στην παρότρυνση μιας θείας του, αδελφής της μητέρας του, με την οποία, μάλιστα, δεν το είχε πει σε κανέναν, αλλά ήταν βαθιά ερωτευμένος από τα παιδικά του χρόνια, μέχρι σήμερα. Εκείνη τον είχε σπρώξει προς τη ζωγραφική, τη μουσική και τη λογοτεχνία. Η ίδια ήταν συγγραφέας. Όμως, αυτό που την χαρακτήριζε περισσότερο δεν

ήταν τόσο τα έργα της και η διασημότητα της, αλλά τα κάλλη της! Όσο δε μεγάλωνε αυτός, τόσο εκείνη γινόταν ακόμη πιο ωραία και θελκτική στα μάτια του. Ο πατέρας του τον ήθελε νομικό και διάδοχό του επαγγελματικά, αλλά οι κακές επιδόσεις του στα μαθήματα δεν βοηθούσαν για κάτι τέτοιο. Επιπλέον, οι ερωτικές του αποτυχίες δεν του επέτρεπαν να «στεριώσει» και κάπου. Έτσι, η βασανιστική μέγγενη της λατρείας του για τη θεία του, τη Φόνη, τον έκανε να σκέφτεται πως, είτε το ήθελε είτε όχι, τελικά, θα έφερε, πάντα, κάτι «διαφορετικό» επάνω του από όλους τους άλλους γύρω του. Ωστόσο, οι διαφορετικές τεχνικές που μάθαινε στο ατελιέ του Τομά, στο Παρίσι, οι συχνές επισκέψεις στο μουσείο του Λούβρου και τα κατά καιρούς ταξίδια στην Ιταλία, την Κεντρική Ευρώπη και την Ολλανδία δεν είχαν φέρει, μέχρι σήμερα, το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ούτε καλός ζωγράφος θα γινόταν, όπως όλα έδειχναν! Κοιτάζοντας, τώρα, τον πίνακα με τα φρούτα, σκέφτηκε ότι και ο μικρός Εντουάρ Μανέ, στο κολέγιο όπου φοιτούσε, είχε απογοητευτικές επιδόσεις, τον καιρό εκείνο. Είχε καταφέρει, όμως, να γίνει, στη πορεία, ηγέτης της ομάδας των Ιμπρεσιονιστών ζωγράφων. Στο σημείο αυτό, δεν μπορούσε παρά να αναρωτηθεί τι εξέλιξη θα είχε ο ίδιος στη ζωή του… «Τα λουλούδια» και ο «Πότης αψεντίου» -οι δύο πίνακες του Μανέ, που έβλεπε, τώρα, ο Πωλ- αποτελούσαν θέματα της κατώτερης κοινωνίας. Στον δεύτερο, μάλιστα, πίνακα, ο Κολαρντέ, αλκοολικός και φτωχός, ήταν, για τον Γάλλο ζωγράφο, ένας φιλόσοφος του δρόμου, απόκληρος της κοινωνίας – και όχι άνθρωπος του συρμού! – που έπνιγε, όμως, στο ποτό, τη ντροπή του, τη σιωπή του και ό,τι ικανότητα και αξία είχε μέσα του. Ο πίνακας αυτός ήταν, οπωσδήποτε, ένα ράπισμα για μια κοινωνία

που περιθωριοποιεί, όσο πιο σκληρά γίνεται, τους απόκληρους, για να μην υποχρεωθεί να κάνει κάτι γι’ αυτούς, έπειτα. «Πόσα περιθώρια, επομένως, έχει κανείς για να διαφέρει και να μην γίνει απόκληρος και αλκοολικός σ’ αυτόν τον κόσμο;» σκέφτηκε από μέσα του ο νεαρός. Έτσι απορημένος και απογοητευμένος όπως στεκόταν μπροστά από τον πίνακα, κίνησε την περιέργεια μιας κομψής ηλικιωμένης Γαλλίδας, που στεκόταν και εκείνη δίπλα του και κοίταζε προσηλωμένη τον απόκληρο Κολαρντέ. Κάτι, την τελευταία στιγμή, την παρακίνησε να του πιάσει συζήτηση… — Ο μισός Μανέ ήταν μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο της εποχής του και ο άλλος μισός έξω από αυτό. Κομμάτι του καλού κόσμου, αλλά και στο περιθώριο. Πώς σας φαίνεται αυτό, νεαρέ μου; του χαμογέλασε η κομψή ηλικιωμένη γυναίκα. — Προκάλεσε την εποχή του. Αυτό τον έκανε να διαφέρει από όλους τους άλλους, απάντησε εκείνος, ευγενικά μεν αλλά και επιθυμώντας, παράλληλα, να τον αφήσει στην ησυχία του! — Σας αρέσει η ζωγραφική; συνέχισε εκείνη. — Σπουδάζω ζωγραφική στο Παρίσι, απάντησε αυτός βαριεστημένα. — Α…. Πολύ ωραία. Επομένως, σας αρέσει, επανέλαβε η γυναίκα. — Το Παρίσι;…. ρώτησε διστακτικά ο νεαρός. Η ηλικιωμένη κυρία έβαλε τα γέλια και κοίταξε, με ακόμη μεγαλύτερη συμπάθεια και συγκατάβαση, τον γοητευτικό ξανθό νεαρό… — Όχι, κατ’ ανάγκη, το Παρίσι, νεαρέ μου. Τη ζωγραφική εννοούσα. Ήταν δύσκολο να της πει ότι η ζωγραφική άρεσε στη Φόνη, την αδελφή της μητέρας του ή, αλλιώς, στη θεία του, και, επομένως, αυτό και μόνο ήταν αρκετό για να «αρέσει» και σ’ εκείνον. Αλλά και το Παρίσι τού «άρεσε» για τον ίδιο ακριβώς λόγο, επειδή άρεσε στη Φόνη. — Μ’ αρέσει η ζωγραφική και το Παρίσι. Άλλωστε, το Παρίσι ήταν, σε όλες τις εποχές, κοιτίδα καλλιτεχνών. Τόσο τετριμμένη απάντηση δεν θα μπορούσε να δώσει, που απόρεσε και ο ίδιος για την απλοϊκότητα που επιδείκνυε μπροστά σε μια καλλιεργημένη κυρία, μιας κάποιας ηλικίας! — «Η «Μουσική στους κήπους του Κεραμικού»…. Εξαιρετικό έργο! είπε με πάθος, μετά από μια μικρή παύση, η γηραιά κυρία, και μετακινήθηκε ελαφρώς αριστερά, σαν να έδινε το βήμα και το έναυσμα για να κάνει το ίδιο και ο νεαρός… «Δεν θα μπορέσω να την αποφύγω. Έχω παγιδευτεί» σκέφτηκε, πάλι από μέσα του εκείνος, και την ακολούθησε αναγκαστικά στον επόμενο πίνακα, που δεν ήταν άλλος από το «Πρόγευμα στη χλόη». — Α! Αυτό το έργο απορρίφθηκε, φέρνοντας μεγάλες αναταραχές από εξοργισμένους κριτικούς! δήλωσε, με ακόμη περισσότερο πάθος, η «άγνωστη», για να προσθέσει μετά από λίγο «κάτι ανάλογο είχε συμβεί και με τον Σεζάν, ξέρετε». — Ναι…, μουρμούρισε ο νεαρός άντρας. — Μήπως γνωρίζετε, επίσης, πώς λεγόταν το μοντέλο του εργαστηρίου του Μανέ, που πόζαρε για να γίνει αυτή η γυμνή γυναίκα που βλέπουμε; — Βικτορίν Μερά. Το όνομά της παραπέμπει, σκόπιμα, σε πόρνη. — Μπράβο σας. Έχετε πλούσιες γνώσεις, νεαρέ μου. — Και οι δυο άντρες…. -συνέχισε ο νεαρός, λες και, ενθαρρυμένος από τα κολακευτικά λόγια της ηλικιωμένης, ήθελε να κάνει επίδειξη γνώσεων- στον πίνακα, ντυμένοι σαν φοιτητές μισοξαπλωμένοι, ήταν οι δύο αδελφοί του, που τους χρησιμοποίησε κι ΟΥΔΕΙΣ ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΟΣ – ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ [ 11 ] αυτούς, ως μοντέλα, για τις ανάγκες του έργου του. — Ωραία. Πολύ ωραία. Και, τώρα, θα σας κάνω μια τελευταία ερώτηση, αγαπητέ μου. Πιστεύετε πως ο Μανέ στερέωσε τη φήμη του με το να καταστρέφει την παράδοση; Μμ… Τι λέτε; — Λέω πως…. Λειτουργούσε, μάλλον, ελεύθερα, σαν ερασιτέχνης. Όχι με στόχο την καριέρα του. — Επομένως, δεν θεωρείτε ότι έστησε κάτι επάνω σε κάτι άλλο που κοιτούσε να καταστρέψει υπογείως. — Εε… Όχι… Γιατί να το κάνει αυτό, άλλωστε; — Μα…. Για να ξεχωρίσει. Για να διαφέρει από τους ομότεχνούς του. — Δεν…. Δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι, είναι αλήθεια, απάντησε, μουδιασμένα, ο νεαρός — Είναι λογικό. Είστε νέος ακόμη. Και φοιτητής, επιπλέον, χαμογέλασε η ηλικιωμένη κυρία και τον χτύπησε φιλικά στον ώμο. «Πρέπει να φύγω. Πρέπει να βρω μια δικαιολογία και να απομακρυνθώ. Θα με πάει έτσι, βήμα-βήμα, εκεί που θέλει αυτή. Δεν γλυτώνω» σκέφτηκε, πάλι, και τη στιγμή που ετοιμαζόταν να προφασιστεί έναν λόγο για να αποχωρήσει, η ηλικιωμένη γυναίκα αναφώνησε…. — Σκεφτήκατε ποτέ γιατί βάζει τη γυμνή γυναίκα να κοιτάζει κατάματα τον θεατή; Θα μπορούσε, κάλλιστα, να είναι μια μούσα ή μια θεά που παίρνει το μπάνιο της στις όχθες του ποταμού. Γιατί, λοιπόν, τόση προκλητικότητα! — Μήπως είναι τόλμη; ρώτησε ο νεαρός, που το μυαλό του, παράλληλα, έτρεχε με χίλια, για να βρει έναν τρόπο να ξεφύγει από τα δόκανα αυτής της μοναχικής ύπαρξης, η οποία, τόση ώρα, τον βασάνιζε, όπως βασανίζονταν κι η ίδια από τη μοναξιά της. — Τόλμη;… Είναι τόλμη να σκανδαλίζει κανείς την κοινωνία; απόρησε η ηλικιωμένη κυρία και έμεινε, για λίγα λεπτά, αμίλητη, να κοιτάζει τον νεαρό συνοδό της, εντελώς αποκαρδιωμένη.

 

ΕΡΗΜΊΑ

 

Αν, σήμερα, ξυπνώντας το πρωί η Άρτεμις, της ψιθύριζε στ’ αυτί η αγαπημένη, συνονόματη θεά της: «Άφησες τη δύναμη της Αφροδίτης να σε υποτάξει» θα έπεφτε, τότε, στα πόδια της, κλαίγοντας σαν μικρό απαρηγόρητο παιδί. Ο χορταριασμένος κήπος, νοτισμένος ακόμη από την υγρασία της θάλασσας, ανέδιδε θάνατο, συνευρισκόμενος με χάρτινες αέρινες ριπές, που έφεραν κάτι από εκκολαπτήριο παρασιτικών οργανισμών και νοσηρών σκέψεων… «Αν νοσήσει η ψυχή, νοσεί και το σώμα» Θα σχολίαζε, πάλι, η ‘‘Αγροτέρα’’, η θεά Άρτεμις, που η απόλυτη αγριότητά της έδενε την παρθενία της φύσεως με τη γονιμοποιό δύναμη των πάντων. Τώρα, βέβαια, πώς είναι δυνατόν να απορρίπτεις την ερωτική επαφή και να θεωρείσαι προστάτιδα των τοκετών, αυτό, ομολογουμένως, ήταν κάτι που την ξεπερνούσε! Ήταν, όμως, η ελληνική μυθολογία στο μέσον, που τα γεννούσε όλα αυτά. Κάτι τέτοιες αγκυλώσεις δεν υφίσταντο για τους αρχαίους προγόνους της. Συνεπώς, ούτε και για την ίδια. Ωστόσο, εκείνο που την τρόμαζε φριχτά, και δεν θα συγχωρούσε ποτέ τον μεγαλοπρεπή μύθο για το ευφάνταστο αποκύημά του, ήταν η αμείλικτη οργή της θεάς της, η οποία, κάποτε, μεταμόρφωσε τον Ακταίωνα σε ελάφι, και μετά έβαλε πενήντα σκυλιά να τον κατασπαράξουν, μόνο και μόνο επειδή την είδε γυμνή, την ώρα που έκανε το λουτρό της… «Απορρίπτοντας τις ερωτικές πολιορκίες, γίνεσαι σκληρός, θέλοντας και μη. Γίνεσαι αμείλικτος και σχεδόν ποτέ δεν συγχωρείς.

Μονολόγησε, λες και υπήρχε κανείς, τούτη την ώρα, στο παράθυρο, για να την ακούσει. Έμεινε για λίγο να παρατηρεί τις ψηλές ακακίες του κήπου της, που έφταναν μέχρι την αμμουδιά. Κι αυτή το ίδιο έκανε. Δεν μπορούσε να συγχωρέσει… Ο ουρανός, βαρύς από σύννεφα. Από στιγμή σε στιγμή, υπήρχε φόβος να ξεσπάσει βροχή. Το είδος εκείνο της βροχής που κρατάει για μέρες, και κάνει τον Ιανουάριο να μοιάζει με δαρμένο σκυλί, βρεγμένο ως το κόκκαλο. Αναρωτήθηκε αν υπήρχε, έστω και ένα ενδεχόμενο, ο εγκαταλελειμμένος, εδώ και δύο περίπου χρόνια, κήπος της να ενωθεί με τη θάλασσα. Αν θα μπορούσε ποτέ αυτό να συμβεί, ή θα έμεναν δύο αυτόνομες ξεχωριστές εικόνες. Ο κήπος, απ’ τη μια, η αμμουδιά, απ’ την άλλη, και μια, στο μέσον, χαρακιά, σαν βλάσφημη σκιά, να τα χωρίζει… […] Στο σημείο αυτό, ο άνεμος κούνησε επικίνδυνα τις κουρτίνες του σαλονιού. Στάθηκε εκεί, ένα λεπτό, επιβλητική, κυρίαρχη, με τα πυκνά σύννεφα ν’ αρμενίζουν στον ωκεάνιο θόλο. Κάποτε… Δεν είχε περάσει πολύς καιρός. Ανάμεσα στο βουητό των χειροκροτημάτων και του γέλιου, αρμένιζε το δικό της καράβι. Ακόμη και όταν το απειλούσαν η αντάρα και το κύμα, εκείνη, σαν καλός καπετάνιος, στερέωνε ένα ξίφος στο κεντρικό, πανύψηλο κατάρτι, κι αυτό σήμαινε πως ήταν έτοιμη για τη μάχη που θα ακολουθούσε. Πόσες μάχες είχε δώσει στη ζωή της, κι ας ήταν, ακόμη, νέα! Όμως… Στ’ αλήθεια. Ένιωθε, ακόμη, νέα; Η ιδέα ν’ αφήσει τη θέα του κήπου της, καθώς και την απόλυτη ερημιά της παραλίας, να θριαμβεύσουν, ήταν άκρως δελεαστική και αναγκαία. Πάντοτε πίστευε ότι ήταν προτιμότερο να επιτρέπεις στον κυματισμό του νου να επιμηκύνει τα περιγράμματα των πραγμάτων, παρά να τα αφήνεις, σαν εκκωφαντικές σκιές, να πέσουν επάνω σου και να σε καταπλακώσουν. …Όλοι την χειροκροτούσαν. Όλων τα πρόσωπα ήταν φωτεινά, λες και να γέμιζαν από αγάπη και χαμόγελο για εκείνη. Για εκείνη που μονοπωλούσε τη βραδιά. Για εκείνη που ήταν το λαμπερό τους αστέρι.

 

 

Στη σειρά «Βορειοελλαδική Λογοτεχνική Βιβλιοθήκη» η Αμφι-

κτυονία Ελληνισμού φιλοξενεί με ιδιαίτερη χαρά και ευχαρί-

στηση την ποιητική συλλογή του εκλεκτού της μέλους Ελένης

Σεμερτζίδου με τον τίτλο «Η Αναμονή».

 

Για μια φορά ακόμη, με το βιβλίο της αυτό, πλούσιο σε περι-

εχόμενο, με πληθωρική αλλά και γόνιμη γραφή, με την ποικιλία

των ρυθμών και των εικόνων σε όλα τα στάδια και τα επίπεδα,

εξιστορεί, περιγράφει, αντιλαμβανόμενη τον ρυθμό των γεγο-

νότων και ταυτόχρονα σχολιάζει τα κοινωνικά δρώμενα.

Κι όλα αυτά, πλασμένα με τον ωραίο της λόγο, όπου κάθε

νόημα και κάθε στίχος αρμονικά δεμένος – χάρισμά της υψηλό –

δηλώνουν την ψυχοσύνθεσή της και τον όμορφο χαρακτήρα της.

Ολοφάνερα ευγενική και ωραία ψυχή, ανήσυχη για το αύ-

ριο, πόθος κρυφός για να ’ρθουν και ομορφότερα, ανοίγεται σε

καθετί που κέντρισε τη φαντασία της και δόνησε τη σκέψη της.

Βλέπει, σχολιάζει και γι’ αυτό μέσα από τον στίχο ξεπηδάει η

συγκίνηση, η χαρά, η λύπη, ο πόνος και μια σειρά από πέρα ως

πέρα αληθινά συναισθήματα.

Με τις ιδιαίτερες γνώσεις λόγω της θέσης της, αγωνίζεται για

έναν καλύτερο κόσμο ώστε να είναι πιο δίκαιος, πιο αληθινός

και φωτισμένος για να λάμπει η εικόνα πάντα στους ορίζοντες

Τελειώνοντας, επιθυμώ να της ευχηθώ από καρδιάς πάντα

να είναι σε θέση αναγνωρίσιμη και με την ευθύβολή της ματιά,

με κατανόηση και ανθρωπιά, να μας χαρίζει στο εγγύς μέλλον

ακόμα μεγαλύτερες επιτυχίες.

 

Ο Πρόεδρος της Αμφικτυονίας Ελληνισμού

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΥΚΟΝΗΣ
ΠΟΙΗΤΗΣ-ΖΩΓΡΑΦΟΣ

 

Η Αναμονή

 

Δεν ανασταίνεται μεμιάς η χαρμολύπη

Ίσως να φταίει και αυτή η αναμονή

που τιθασεύει της καρδιάς κάθε ευθύνη

και απομένει, τελικά, μια φυλακή.

Μέσα σ’ αυτή, πώς να χωρέσει τόση ελπίδα;

Μέσα σ’ αυτή, πώς να πονέσει μια καρδιά;

που έχει μάθει να μετράει το κάθε βήμα

και να αφουγκράζεται του κόσμου τη χροιά;

Όμως… Εκεί που κάτι χάθηκε… Δες! Ήρθε!

Μάλλον το κύμα με παρέσυρε στο φως,

που το σκοτάδι διασκεδάζει μ’ ένα ποίημα

και ανασαίνει του αιώνα μας το «Πώς».

 

Θεές του Ονείρου

 

Σελήνη, κυανόχρωμη κι ασημοφορεμένη

Κρύψου! Κρύψου για εκείνον που σ’ αντίκρισε

κι, όμως, δεν σε είδε!

Άρτεμις, γοργοπόδαρη και τοξοφορεμένη

Τα βέλη σου μην σπαταλάς

για όποιον δεν σε θέλει!

Εκάτη, βγες από τη γη και σύρε τον χορό σου!

Στον ύπνο, έλα, του θνητού να πεις το μυστικό σου.

Κι αν, μεσ’ τη νύχτα, ουρλιαχτό από σκυλιά ακούσει

Τον ερχομό σου να μην δει, γιατί θα μετανιώσει!

 

Σταθμός, «Η ΕΛΠΙΔΑ» (θεατρικό έργο)

 

ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ

 

(Μπροστά από ένα φινιστρίνι στέκεται και κοιτάει τη σελήνη ένας νεαρός

άντρας. Βρισκόμαστε στον Διαστημικό σταθμό, «Η ΕΛΠΙΔΑ». Φοράει

ένα κοντομάνικο μπλουζάκι, βερμούδα και έχει τα πόδια του γυμνά. Λίγα

μέτρα πιο πέρα, ένα ποδήλατο γυμναστικής και μια αντλία που συνδέεται

με το καπάκι τουαλέτας και καταλήγει σε κάτι που θυμίζει δεξαμενή. Μια

ψηλή σκάλα, στο μέσον της σκηνής, με λαβές δεξιά και αριστερά. Λαβές,

βλέπουμε, και στο φινιστρίνι, στα όργανα γυμναστικής και δίπλα από το

 

καπάκι της τουαλέτας, υποδηλώνοντας τη μηδενική βαρύτητα που επικρα-

τεί στον διαστημικό σταθμό. Από την οροφή, λευκά σεντόνια αιωρούνται.

 

Μια τράπεζα εργασίας με εργαλεία, ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής βιδω-

μένος πάνω στον πάγκο και διαφανή σακουλάκια με αποξηραμένη τροφή

 

συνθέτουν το σκηνικό. Ο άντρας ανεβαίνει στο ποδήλατο γυμναστικής,

πιάνεται από τις λαβές και αρχίζει να κάνει πετάλι…)

ΝΕΑΡΟΣ ΑΝΤΡΑΣ (ΚΟΣΜΟΝΑΥΤΗΣ ΣΤΟΝ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ,

 

«Η ΕΛΠΙΔΑ» – ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ) (Ρόμπερτ): (απαγ-

γέλλει τραγουδιστά) Ένα, δύο τρία… Πάμε! Πόσες είναι οι αντοχές μου το

 

φεγγάρι για να δω;… Έχω τόσα αστέρια γύρω που τη λύπη μου ξεχνώ…

Στην Αμερική θα πάω… Όχι! Τέλος! Δεν υπάρχει επιστροφή… Αααχ! Ένα

βήμα με χωρίζει απ’ τη νέα μου αρχή! (μικρή παύση) Ουυφ… Κορίτσι μου

λαμπρό… Στον αστεροειδή σου, σήμερα, το σκότος διασκεδάζεις… Δεν

σε βλέπω… Αλλά (μικρή παύση) Σ’ ακούω… (ακούγεται ένα ηχητικό σήμα

λήψης ηλεκτρονικού μηνύματος. Κατεβαίνει από το ποδήλατο γυμναστικής

και κάθεται στον πάγκο εργασίας. Ανοίγει το ηλεκτρονικό μήνυμα και το

διαβάζει. Ακούγεται off μια γυναικεία φωνή…)

 

ΝΕΑΡΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΟΕΙΔΗ, «ΕΞΟΔΟΣ») (Νάντια):

Αστεροειδής «ΕΞΟΔΟΣ». Καλημέρα, γλυκέ μου. Εδώ, όλα ετοιμάζονται

για τη μεγάλη έξοδο… Ο κυβερνήτης και ο συγκυβερνήτης μάς δίνουν

συνεχώς οδηγίες, μέρες τώρα. Είναι πολύ καλοί μαζί μας και, όταν αγχω-

νόμαστε, μας δίνουν να φορέσουμε γυαλιά για να δούμε όλο το φάσμα

των αστεριών. Είναι μαγευτικό το θέαμα. Μακάρι να ήσουν κοντά μου

να το βλέπαμε μαζί (μικρή παύση) Αγάπη μου… Δεν μας απομένει πολύς

χρόνος… Πρέπει ν’ αποφασίσεις. Δεν θα ‘μαστε για πάντα εδώ. Ο αστε-

ροειδής… Το αστέρι μας, γλυκέ μου, θα μπει σε νέα τροχιά… Θα μπει σε

τροχιά «εξόδου». Μετά… Η απεραντοσύνη του σύμπαντος θα γίνει η

μόνιμη κατοικία μας… Για πάντα…(το μήνυμα χάνεται από την οθόνη του

ηλεκτρονικού υπολογιστή και ο άντρας πηγαίνει στο φινιστρίνι. Στέκεται

και κοιτάζει, μελαγχολικά, τη σελήνη. Ακούγεται ξανά ηχητικό σήμα

λήψης ηλεκτρονικού μηνύματος στον υπολογιστή. Αφήνει το φινιστρίνι

και ξανακάθεται στον πάγκο εργασίας. Διαβάζει το μήνυμα στην οθόνη.

Ακούγεται off μια άλλη γυναικεία φωνή…)

 

ΜΗΤΕΡΑ (ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΟΕΙΔΗ, «ΕΞΟΔΟΣ»): Αστεροειδής «ΕΞΟ-

για τη μεγάλη έξοδο… Ο κυβερνήτης και ο συγκυβερνήτης μάς δίνουν

συνεχώς οδηγίες, μέρες τώρα. Είναι πολύ καλοί μαζί μας και, όταν αγχω-

νόμαστε, μας δίνουν να φορέσουμε γυαλιά για να δούμε όλο το φάσμα

των αστεριών. Είναι μαγευτικό το θέαμα. Μακάρι να ήσουν κοντά μου

να το βλέπαμε μαζί (μικρή παύση) Αγάπη μου… Δεν μας απομένει πολύς

χρόνος… Πρέπει ν’ αποφασίσεις. Δεν θα ‘μαστε για πάντα εδώ. Ο αστε-

ροειδής… Το αστέρι μας, γλυκέ μου, θα μπει σε νέα τροχιά… Θα μπει σε

τροχιά «εξόδου». Μετά… Η απεραντοσύνη του σύμπαντος θα γίνει η

μόνιμη κατοικία μας… Για πάντα…(το μήνυμα χάνεται από την οθόνη του

ηλεκτρονικού υπολογιστή και ο άντρας πηγαίνει στο φινιστρίνι. Στέκεται

και κοιτάζει, μελαγχολικά, τη σελήνη. Ακούγεται ξανά ηχητικό σήμα

λήψης ηλεκτρονικού μηνύματος στον υπολογιστή. Αφήνει το φινιστρίνι

και ξανακάθεται στον πάγκο εργασίας. Διαβάζει το μήνυμα στην οθόνη.

Ακούγεται off μια άλλη γυναικεία φωνή…)

 

 

Γράφει  Η Kathy Kotz για το μυθιστόρημα ” Χαμένη Ατλαντίδα ” της Ελένης Σεμερτζίδου 

Είναι γεγονός ότι το μυστήριο της «Ατλαντίδας» αποτελεί τον πιο πολυσυζητημένο, μάλλον, μύθο στην ιστορία. Οι πρώτες γραπτές αναφορές για την Ατλαντίδα πηγάζουν από τον Αθηναίο φιλόσοφο Πλάτωνα (427-347 π.Χ.), ο οποίος μας αφηγείται ότι οι Άτλαντες ήταν ένας λαός με υπερφυσικές ικανότητες και θεϊκή καταγωγή, που ζούσαν ειρηνικά σε ένα εύφορο νησί πέρα από τις Πύλες των Ηρακλειδών. Κι, όμως, αυτός ο λαός με τη θεϊκή καταγωγή είχε την μοίρα κάθε πολιτισμού στον οποίο η πνευματικότητα, οι βιωμένες εμπειρίες, τα «προσωπικά» γεγονότα των κατοίκων του και η υπερβατικότητα του βίου τους μπαίνουν, κάποια στιγμή, στο περιθώριο, με κυρίαρχη, πλέον, εικόνα την παρακμή, την αποδόμηση, την απώλεια κάθε υπαρξιακού νοήματος, την κατάθλιψη και, εν τέλει, τον καταποντισμό της ανθρώπινης ύπαρξης στα τάρταρα της λαγνείας, των σαρκικών παθών και της διαβολικής διακονίας του «είναι» της.
Διαβάζοντας, το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, το μυθιστόρημα της Αγαπητής Βιβλιοθηκονόμου του Νοσοκομείου μας (ΑΧΕΠΑ) και Υπεύθυνης της Ιατρικής μας Βιβλιοθήκης, κ. Ελένης Σεμερτζίδου, με τον τίτλο: «Χαμένη Ατλαντίδα», ακριβώς αυτές οι σκέψεις διαπέρασαν τον νου μου, έχοντας, προηγουμένως, δεχτεί μια καταιγίδα συναισθημάτων, που δεν μου επέτρεψε, κυριολεκτικά, να αφήσω από τα χέρια μου το έργο της! Η υπόθεση του βιβλίου ακούγεται συνηθισμένη. Πρόκειται για μια ερωτική σχέση τριών ηρώων, δύο ανδρών, του Αδόλφου και του Mike, με την ίδια γυναίκα, τη Σεμίνα, που αποτελεί και το μήλον της Έριδος ανάμεσα στους δύο άντρες. Ο χώρος που εμφιλοχωρεί η σχέση αυτή είναι ένα έρημο (΄΄καταραμένο΄΄, το αποκαλούν οι ήρωες) μεσογειακό νησί, όπου η ερωτικότητα και το πάθος βρίσκουν έδαφος στο αδρό τοπίο, τον ανελέητο ήλιο, τον ατίθασο άνεμο και την ευμορφία των σωμάτων των γοητευτικών, κατά τα άλλα, ηρώων. Μια «ατλαντίδα», άκρως σωματοποιημένη, χωρίς, όμως, το ψυχικό σθένος που τρέφεται από μια πνευματική αλκή, η οποία φαντάζει εδώ «είδος πολυτελείας» πάνω στην καυτή επιφάνεια μιας επίγειας κόλασης.
Δεν θέλω, όμως, να πω περισσότερα. Αξίζει να το διαβάσει κανείς και να ιχνηλατήσει μόνος του, κάτω από τους διαλόγους και τα «συμβάντα» των πρωταγωνιστών, αυτή τη «χαμένη ζωή», και, ίσως, τότε να νοηματοδοτήσει ο ίδιος – με την ελευθερία που μας δίνει και η συγγραφέας του βιβλίου – τον δικό του βίο, τη δική του καθημερινότητα, μέσα στις συμπληγάδες ενός σύγχρονο πολιτισμού, που κάποιες φορές, μας γεννάει το εύλογο ερώτημα: «Να χάθηκαν όλα; Ή, μήπως, ακόμη υπάρχει ελπίδα;».
Το βιβλίο της Ελένης Σεμερτζίδου το βρήκα στο Βιβλιοπωλείο ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ, για όποιον επιθυμεί να το αγοράσει και να το διαβάσει. Τέλος, δεν μπορώ να παραλείψω το γεγονός ότι μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση πως για εξώφυλλο και οπισθόφυλλο του έργου χρησιμοποιήθηκαν δύο πίνακες, δύο αντίστοιχα αγαπημένων ηθοποιών, του κ. Κώστα Αθανασόπουλου και της κ. Μάνιας Τεχριτζόγλου, τους οποίους, προσωπικά, τους γνώρισα ως ηθοποιούς, αλλά διαβλέπω, με χαρά, το ταλέντο τους και σε ό,τι αφορά την χρήση του πινέλου και των χρωμάτων! Όντως, πολύ καλή επιλογή!»

 

 

Ευχαριστούμε θερμά την Ελένη Σεμερτζίδου για τον απέραντο πνευματικό της  πλούτο που δέχτηκε να μοιραστεί μαζί μας

 

Peakupnews

Agathi Revithi

 

- Advertisment -

Most Popular